12-қисм: Ички хиёнат ва қонли "совға" Поезд Британиянинг туманли далалари бўйлаб кечанинг зулматини ёриб, тезлик билан илгариларди. 12-вагон ичида эса ташқаридаги изғириндан ҳам даҳшатлироқ, музлатувчи бир муҳит ҳукм сурарди. Стокс вагон марказидаги стулда, худди ўз қонли империясининг сўнгги тахтида ўтирган мағрур қиролдек жойлашган. Унинг қаршисида Алекс Ховард ва яна учта эски шериги — йиллар давомида жиноят кўчаларида бирга кезиб, "қонхўр бўрилар"га айланган кимсалар ўтирарди. Стокснинг олдида Адам томонидан қолдирилган ўша машъум сирли конверт ётарди. — Биласизми, — деди Стокс паст, аммо нафратдан титраётган овоз билан, — мен сизларга доим ишонганман. Биз бир оила эдик. Аммо оилада битта чириган олма бўлса, у қолганларини ҳам заҳарлайди. У қалтироқ қўллари билан конвертдан суратларни чиқариб, стол устига сочди. Суратларда Алекс Ховард ва Стокснинг ягона қизи — Линданинг яқин тасвирлари акс этганди. Вагондаги сукунат шу даражада оғир эдики, ҳатто нафас олиш ҳам жиноятдек туюларди. Алекснинг ранги оқариб, пешонасидан совуқ тер чиқа бошлади. У Стокснинг кўзларида ўз ўлим ҳукмини кўриб турарди. — Стокс, бу... бу шунчаки тузоқ! Адам бизни уриштирмоқчи! — деб бақирди Алекс, ўрнидан ирғиб туриб. Аммо Стокс аллақачон қарор қабул қилиб бўлганди. Унинг учун Адамнинг тузоғидан кўра, ўз паноҳидаги одамнинг хиёнати оғирроқ эди. Стокс секин кумуш рангли тўппончасини чиқарди. — Хўш, жаноб Алекс, энди нима қиламиз? Сизнинг опангиз ёки синглингиз борми? — Ҳа, бор... улар Лондонда яшашади... — деди Алекс титроқ овозда. — Тасаввур қилинг, агар мен яширинча синглингиз билан ишқий муносабатда бўлсам, сиз нима қилардингиз? — деди Стокс ғазабини тийиб. — Мен... Мен... — Алекснинг кўзлари косасидан чиққудек бўлди. — Ҳа, мен ҳам айнан шу ишни қиламан! — Стокс кумуш ўқни Алекснинг пешонасига жойлади. — Билиб қўйинглар, хиёнат кечирилмайди! Тўсатдан чироқлар ўчиб, Адамнинг овози динамиклардан янгради: — Табриклайман, Стокс. Сен ўз қўлларинг билан жазони ижро этдинг. Лекин навбатдаги совға янада қизиқ бўлади... Стокс ёлғиз қолган шериклари Скот Шигель ва Брюс Пайнерга жасадларни олиб чиқиб ташлашни буюрди. Бироқ жасадларни судраб чиқарган Скот ва Брюс энди "содиқлик" ҳақида эмас, фақат "яшаб қолиш" ҳақида ўйлашарди. Улар вагон коридоридаги эски иккита найзани кўриб қолишди. — Агар бу қари тўнкани ҳозир ўлдирмасак, у бизни ҳам бирон баҳона билан йўқ қилади, — пичирлади Скот. Улар вагонга қайтиб, кутилмаганда Стоксга ташланишди. Скот найзани унинг томоғига, Брюс эса юрагига санчди. Улар ишни тугатиб, ташқарига қочишга уринганларида, коридорда Пол Грей пайдо бўлди. Бир нечта ўқ уларни ерга қулатди. Пол Грей оғир қадамлар билан 3-купега яқинлашди. У ерда қонга беланган, томоғига найза санчилган Стокс жон бераётганди. У худди "мени тезроқ қутқар ёки ўлдир" дегандек ишора қиларди. Грей тўппончасини унинг пешонасига қадади: — Мен шундоқ ҳам сени ўлдирмоқчи эдим, мараз! Бу — жияним Селин учун қасос! Ўша Дублиндаги қароргоҳда қурбон бўлган қиз менинг жияним эди! "Қарс!" — сўнгги ўқ Стокснинг пешонасига, кейингиси юрагига тегди. Стокснинг жасади ерга гурс этиб тушди. Поезд эса чегара сари юришини давом эттирарди, ичкарида эса фақат сукунат ва ўтмишнинг соялари қолганди. (ушбу хикоядаги барча персонашлар расмлар суньий интелект ёрдамида тайёрланди) ТАМОМ.