(ушбу хикоядаги барча персонашлар расмлар суньий интелект ёрдамида тайёрланди) Охирги купеда эса ундан хам дахшатли манзарани гуқохи бўлишди. Охирги 11 вагоннинг сўнги купесида эса Стокснинг оиласи қонга беланиб ётарди. Уларнинг мурдалари дахшатли холатда эди. Грей тўппончасини қистирдида , купенга кўз югуртирди текширди. Амом у яна бир пакет топиб олди. Бу сафарги пакет эса Стокснинг яна бир жиноятини тасдиқловчи хужжат турарди. Файл папкада 2 та флешка, расм ва хужжат бор эди. У биринчи бўлиб, расмга нигохини ташлади. Не кўз билан қарайдики Стокс дунёдаги энг дахшатли жиноятчиси , энг разил шахс Метью Робинсоннинг фотосуратини кўриб қолди. У Арабистоннинг чўлларидаги яширин қул бозорида савдо қилаётган тасвирини кўрди. Ёш қизлар,аёлларнинг расмлари бор эди. Хужжатларни текшириб кўздан кечириб чиқди. Бир датага кўзи тушди. Ўша Стокс Дубайга кетган куни ёз ойларида кетган куни эди. Нимага нима мақсадда кетганини энди тушунганиб қолди. Шоша пиша пакетлардаги хужжатларни қайта ичига солдида пакетни ўзи билан олиб кетти. Эшик олдига борганида яна ўша Уислерни овози янгради. - Ооо грей сен ажойиб хазина топдинг , энди кейинги вагон 12 – вагонга ўтасан лекин дахшатли саргузашт кутяпти сени у ерда бтуришаолмир гала Стокснинг одамлари бор.- деди яна хандон отиб. Пол Грей ва жияни Селин 11-вагонда ҳали ҳам 12-вагонга ўтолмай туришарди. Полнинг боши қотиб қолган, Селин эса амакисига эсанкираб тикиларди. Грейнинг хаёлига ажойиб фикр келди: у ҳар бир купени яхшилаб текшириб чиқиши, Стокснинг кирдикорларини фош этувчи ҳужжатларни топиши ва улар ўртасидаги боғлиқликни ўрганиши керак эди. У биринчи купени текширишдан олдин жиянига ўз режасини маълум қилди: — Селин, биласанми, ҳозир нима иш қиламиз? — деди у ўйчан қиёфада. — Йўқ, — деб жавоб берди Селин. — Биз ҳозир ушбу вагондаги барча купеларни текшириб чиқамиз. Ҳар бир купедан турли ҳужжатлар чиқяпти, шунинг учун ўриндиқлар тагини ҳам кўздан кечириб, ҳужжатларни бир жойга тўплашимиз керак. Мен уларнинг ўзаро боғлиқлигини аниқлаб, тартибга соламан. Шунда бу занжир бизни Стокснинг жиноий кирдикорларига етаклайди. Пол биринчи купенинг ўриндиғини кўтарганида, чанг босган қоғозлар орасидан қизил муҳр босилган қалин конвертга кўзи тушди. Унинг қўллари ҳаяжондан титрарди. — Селин, қара! Бу ўша... Стокснинг махфий шартномалари! — деди у паст овозда. Шу пайт вагоннинг нариги чеккасида оғир қадам товушлари эшитилди. Кимдир 12-вагон томондан эшикни очмоқчи бўлаётганди. Занжирларнинг бир-бирига урилиб чиқарган жарангдор овози бутун вагонга таралди. — Амаки, беркинишимиз керак! — шивирлади Селин атрофга аланглаб. Бироқ купеда яшириниш учун деярли жой йўқ эди. Пол тезлик билан конвертни курткасининг ички чўнтагига яширди. Шу пайт ёндаги, эшиги ярим очиқ турган учинчи купедан кимнингдир инграгани ва заиф йўтали эшитилди. Грей тўппончасини шайлаб, аста-секин ўша купе томон юра бошлади. Селинга эса купеда қолишни буюрди. Ичкаридан келаётган овоз шу қадар аянчли эдики, кишининг раҳмини келтирарди. Купе ичидан: — Ким бор? Шепард, Денис... ким бор? — деган заиф ва хирилдоқ овоз келди. Пол Грей эҳтиёткорлик билан учинчи купе эшигини очди. Ичкарида Стокснинг ҳамкори Девид Адамей Олсон ярадор ҳолда ётарди. У Грейни кўриши билан тўппончасини ўқталди, бироқ бармоқларини тепкига босишга мадори қолмаганди. Охири қўли беҳол пастга тушди. У Грейга қараб, шок ҳолатида: — От! От, деяпман, мараз! — деб бақирди. Лекин Грей унинг аҳволини кўриб, тепкини босмади. Олсон Грейнинг нияти йўқлигини тушуниб, мийиғида заҳарханда табассум қилди. — Қари така Стокс, ифлос... Мени бу поездга таклиф қилиб, ўз режаларини айтганди. Уислер поездни совға қилганини, кейинги ишларимиз ҳақида оғиз кўпиртириб гапирганди. Мен эса унга ишониб ўтирибман. Эҳ, эшшакмия тўнка! Ахир Стокс ҳеч қачон бировга яхшилик қилмаслигини ҳамма биларди-ку. Эҳ, товуқмия Девид... — деди-ю, инқиллаб ҳушини йўқотди. Грей тўппончасини қайта ўқлаб, жиянининг ёнига қайтди. Шу пайт вагонлар орасидан яна шовқин эшитилди — кимдир қадам босганида шиша синиқлари қирсиллаб овоз берарди. Улар бошқа бир купега киришганда, бурчакдаги ўриндиқда юзини шарф билан тўсиб олган, қўрқувдан қалтираётган аёлни учратишди. Унинг қўллари занжирбанд, кўзларида нажотсизлик акс этарди. — Сиз кимсиз? — сўради Пол аёлнинг ёнига тиз чўкиб. — Мен... мен Стокснинг котибаси эдим, — деди аёл зўрға пичирлаб. — У мени тирик қолдирмоқчи эмас. Агар сизни бу ерда кўрса, ҳаммамизни йўқ қилади! Шу пайт вагон эшиги қаттиқ зарб билан очилди. Поезд эса тезлигини янада ошириб, тун қаърига қараб учиб кетарди. Пол Грей Стокснинг котибасига юзланиб, сенсирашга ўтди: — Исминг нима? — Исмим Элизабет Робсон, асли Манчестерданман. Стокснинг қўлида уч йилдан бери ишлайман. У мени айнан шу поездга ўзи билан бирга олиб келганди. Стокс Британия чегарасидаги тоғ тизмаларининг энг чўққисида ўз қароргоҳи борлигини айтарди. Биз айнан ўша томонга қараб кетаётгандик. Аммо поездда тўсатдан отишма бошланди. Ҳамма бир-бирини отарди, мен эса бунинг сабабини тушунолмай қолдим. Стокснинг хонасидан зўрға қочиб чиқдим. Ҳозир 12-вагонда тириклар борми-йўқми, билмайман. У ерда фақат даҳшатга гувоҳ бўласиз: хоналар қонга беланган, ҳамма ёқда мурдалар сочилиб ётибди. — Стокс нечинчи купеда? У ёлғизми ёки қўриқчилари ҳам борми? — жиддий оҳангда сўради Грей. — Ҳа, иккита қўриқчиси бор. Стокс Алекс ва Биллини ўз қўли билан отиб ўлдирди. Алекснинг қизи билан ишқий муносабатда бўлганини билиб қолгач, уни аяб ўтирмади. Биллини эса сотқинликда айблаб қатл қилди. Унинг купеси олдидаги йўлакда иккита мурда ётибди, — деди аёл титроқ овозда. Котибанинг сўзларидан сўнг Грей 12-вагондаги вазиятни тўлиқ тасаввур қилди. Сўнг у купеларни тинтиб, Алекснинг ҳужжатларини топиб олди. "Алекс Море... демак, асл исми шу экан. У бир нечта қотилликлар ва оғир жиноятлари билан машҳур эди. Беш йилдан бери қидирувда бўлишига қарамай, ҳеч ким уни тополмаётганди. Қизиқ, у қандай қилиб Стокснинг ёнига келиб қолди? Агар унинг қизи билан муносабатда бўлган бўлса, мақсади Стокснинг ўлимидан сўнг унинг империясини эгаллаш бўлганмикин?" деган фикр ўтди Грейнинг хаёлидан. (Давоми шу ерда...)